1مقدمه: ورزشکاران استقامتی به طور مداوم در جستجوی روش های مؤثرتر برای بهبود عملکرد خود هستند. رویکردها و روش های مختلف می توانند به بهبود عملکرد، توان هوازی و بی هوازی منجر شوند و تأثیرات متفاوتی بر ورزشکاران در رشته های مختلف دارند. هدف از انجام این تحقیق، بررسی اثر توام و مقایسه ای تمرین موازی استقامتی و قدرتی بر توان هوازی و بی هوازی و قدرت بیشینه ورزشکاران پسر و نوجوان رشته هاکی بود. مواد و روش ها: برای این منظور، تعداد 50 نفر هاکی بازان حرفه ای سراسر کشور به صورت هدفمند به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. سپس بطور تصادفی به 5 گروه قدرتی، استقامتی، قدرتی- استقامتی و استقامتی- قدرتی و کنترل تقسیم شدند و پس از آنکه آزمون مقدماتی از آنها گرفته شد، هر کدام از چهار گروه اصلی، به اجرای برنامه تمرینی خاص خود به مدت 8 هفته پرداختند. در پایان 8 هفته تمرینی از آنها آزمون نهایی گرفته شد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS ورژن 19 انجام شد. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد که اختلاف معناداری در توان هوازی، توان بی هوازی بیشینه و قدرت بیشینه نسبی بالاتنه و پایین تنه هاکی بازان پس از 8 هفته تمرین در گروه های مختلف مشاهده شد. نتیجه گیری: اجرای تمرینات ترکیبی قدرتی و استقامتی که امروزه به عنوان شیوه جدید تمرینات ترکیبی توجه بسیاری از محققین ورزشی و مربیان را به خود معطوف داشته است، از کارایی بالایی برخوردار بوده و به عنوان روش تمرینی مؤثر و کارآمد در بهبود و توسعه توان هوازی، توان بی هوازی و حداکثر  قدرت عضلانی در رشته ورزشی هاکی سالنی مطرح است.

مقدمه: ورزش های تیمی مانند هاکی نیازمند سطوح بالایی از عملکرد در ویژگی های جسمانی مختلفی مانند قدرت، توان و استقامت هستند. از این رو، تمرینات با اثر تداخل بالقوه ای همراه است. هدف تحقیق حاضر، مقایسه ی تاثیر سه شیوه ی تمرین اینتروال هوازی بر میزان اکسیژن مصرفی، لاکتات خون وعملکرد پسران نوجوان هاکی باز سالنی بود. مواد و روش ها: تعداد 27 نفر از هاکی بازان پسر نوجوان بصورت داوطلبانه و با شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب و بصورت تصادفی در سه گروه قرار گرفتند. در این تحقیق از تست های تعدیل شده هاف برای بررسی عملکرد و تست راکپورت برای سنجش عملکرد هوازی و پلارسنج برای تعیین ضربان قلب و میزان حداکثر اکسشیژن مصرفی استفاده شد. سه شیوه تمرینی مورد استفاده قرار گرفت: 1) تمرین اینتروال دایره ای نوع یک، با وهله های3×3 دقیقه ای و2 دقیقه استراحت، 2) تمرین اینتروال دایره ای نوع دو، با وهله های1×9 دقیقه ای و 15 ثانیه استراحت و 3) تمرین دویدن اینتروال سنتی، با وهله های 3×3 دقیقه ای و 2 دقیقه استراحت. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از آزمون آنالیزواریانس یک طرفه انجام گرفت. نتایج: نتایج نشان داد که میزان V02max فقط در گروه اینتروال دایره ای نوع 1 و دویدن اینتروال سنتی افزایش معنی­دار پیدا کرد و تنها دویدن اینتروال سنتی باعث کاهش معنی­دار میزان لاکتات خون شد. نتیجه ­گیری: سه نوع تمرین باعث افزایش معنی­دار مسافت های طی شده در تست عملکردی هاف[1] گردید. اما، سه نوع تمرین در شاخص های فوق تفاوت معناداری  با هم نداشتند.

هدف هدف مطالعه حاضر مقایسه اثر تمرینات دید ورزشی با و بدون موقعیت ویژه هاکی این لاین بر سرعت و زمان واکنش کل بدن هاکی بازان این لاین بود. روش در این مطالعه نیمه تجربی که با طرح پیش آزمون-پس آزمون و دوره پیگیری یک و چهار هفته ای انجام گرفت، 60 هاکی باز نوآموز پسر با دامنه سنی 15 تا 20 سال، به صورت در دسترس، انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه تمرینات دید ورزشی با موقعیت ویژه هاکی، تمرینات دید ورزشی بدون موقعیت ویژه هاکی و تمرینات موقعیت ویژه هاکی قرار گرفتند. در مرحله پیش آزمون، شرکت کنندگان به انجام آزمون های مورد نظر (سرعت، زمان واکنش کل بدن) پرداختند. مرحله مداخله به مدت نه هفته و هر هفته 2 جلسه و هر جلسه 90 دقیقه به طول انجام یافت که گروه ها به تمرینات مربوطه پرداختند. در مرحله پس آزمون که دقیقا پس از آخرین جلسه تمرینی اجرا شد، و در مراحل پیگیری بعد از یک و چهار هفته بی تمرینی اجرا شد شرکت کنندگان همانند مرحله پیش آزمون به انجام آزمون های مورد نظر نمودند. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تمرینات دید ورزشی با و بدون موقعیت ویژه و تمرینات موقعیت ویژه هاکی بر بهبود مهارت های سرعت و زمان واکنش کل بدن هاکی بازان این لاین تاثیر معنی داری دارد. دیگر نتایج حاکی از برتری (اندازه اثر بیشتر) تمرینات دید ورزشی با موقعیت ویژه نسبت به تمرینات دیگر بود.

موضوع تحقیق حاضر توصیف وضعیت موجود و تدوین شاخص های استعداد یابی در رشته هندبال سالنی مردان بوده است. بدین منظور از پرسش نامه محقق ساخته که اعتبارهای صوری و محتوایی آن توسط متخصصین به اثبات رسیده و پایایی متوسط آن برای قسمت های مختلف توسط آلفای کرونباخ برابر 0.756 بوده است استفاده گردید. موضوع این پرسش نامه توصیف وضعیت موجود استعداد یابی کشور و همچنین پیشنهاد و رتبه بندی شاخص های استعداد یابی در زمینه های پیکرشناسی، جامعه شناسی و جنبه های تکنیکی و تاکتیکی رشته هندبال سالنی بوده است که تعداد 105 نفر از مربیان طراز اول کشور به آن پاسخ داده اند.نتایج آماری نشان دادند 98.1 درصد آزمودنی ها اهمیت استعداد یابی در ورزش هندبال را خیلی زیاد و زیاد دانسته اند و 67.6 درصد نیز از آن استفاده می کنند ولی اکثریت آن ها درباره روش های استعداد یابی اطلاعات شان متوسط و کمتر از آن است. اکثر آزمودنی ها، مناسب ترین سن برای استعداد یابی در هندبال را در دو سال آخر دبستان و دوره راهنمایی و جایگاه سازمانی آن را در «وزارت آموزش و پرورش» پیشنهاد کرده اند (74.7 درصد(.82.5 درصد آزمودنی ها میزان موفقیت روش های متداول استداد یابی برای هندبال را متوسط و کمتر از آن ارزش یابی کرده اند و مهم ترین اشکالات در این زمینه را به ترتیب عدم استفاده از افراد متخصص، کمبود امکانات و عدم برنامه ریزی اصولی دانسته اند.اولیویت بندی ابعاد کلی استعداد یابی از نظر آزمودنی ها به ترتیب، ارتفاع قد در بعد پیکری، سرعت عکس العمل در بعد آمادگی های عمومی بدنی، دریافت در بعد تکنیک های انفرادی، حرکات کشویی )بیرون زدن( در بعد تاکتیک های انفرادی، نسبت به قد به وزن در بعد ترکیب بدن، اعتماد به نفس در بعد مهارت های روانی و روحیه همکاری در بعد مهارت های اجتماعی بوده اند.

زمینه و هدف: اگرچه علاقه فزاینده ای به تمرین بینایی برای عملکرد ورزشی وجود دارد، اما اینکه آیا تمرین بینایی می تواند به محیط میدانی ورزش انتقال داشته باشد، هنوز ناشناخته است. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف تاثیر تمرینات دید ورزشی بر مهارت های شناختی هاکی بازان این لاین انجام گرفت. روش کار: در این مطالعه نیمه تجربی که با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت، 40 هاکی باز نوآموز با دامنه سنی 15 تا 20 سال (سن: 49/1 ±, 09/17 سال؛ قد: 98/3 ±, 23/167 سانتیمتر؛ وزن: 83/4 ±, 18/68 کیلوگرم) به صورت در دسترس انتخاب و در دو گروه تمرین دید ورزشی و کنترل قرار گرفتند. در مطالعه حاضر مهارت های شناختی شامل تعادل (جابجایی قدامی-خلفی و مرکزی-جانبی مرکز فشار) و رفتار خیرگی (تثبیت) بود. در مرحله پیش آزمون شرکت کنندگان روی فورس پلت فورم ایستادند تا تعادل آن ها به مدت 30 ثانیه اندازه گیری گردد. همزمان از دستگاه ردیابی بینایی برای سنجش رفتار خیرگی شرکت کنندگان در اجرای مهارت تعادل استفاده شد. مرحله مداخله (تمرین)، به مدت نه هفته و هر هفته دو جلسه و هر جلسه 90 دقیقه به طول انجام یافت. مرحله پس آزمون دقیقا پس از آخرین جلسه تمرینی اجرا شد که شرکت کنندگان اقدام به اجرای حفظ تعادل روی صفحه نیرو کردند و همزمان رفتار خیرگی شرکت کنندگان اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون تی وابسته و تی مستقل با استفاده از نرم افزار SPSS-24 در سطح آلفای 05/0 تحلیل شد یافته ها: نتایج نشان داد که تمرینات دید ورزشی بر تعادل تاثیر معنی داری دارد و باعث کاهش معنی دار جابجایی قدامی-خلفی و مرکزی-جانبی مرکز فشار شرکت کنندگان گردید. دیگر نتایج نشان داد که تمرینات دید ورزشی بر افزایش تثبیت شرکت کنندگان تاثیر معنی داری دارد. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر بر اهمیت تمرینات دید ورزشی بر ویژگی های شناختی (تعادل و رفتار خیرگی) هاکی بازان این لاین تاکید دارد که در نتیجه به مربیان و متخصصان کار با هاکی بازان نوآموز پیشنهاد می گردد پیش از پیش به این تمرینات توجه نمایند.

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه رفتار مربیگری با انسجام تیمی و کارایی مشارکتی بازیکنان زن لیگ برتر هاکی ایران به شکل توصیفی پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش راکلیه بازیکنان زن ششمین دوره لیگ برتر هاکی ایران تشکیل دادند (130 نفر) که ازاینتعداد، 90 نفر به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند. نتایج نشان می دهد که رابطه مثبت و معناداری بین رفتارهای مربیگری تقویت، آموزش فنی اقتضایی، آموزش فنی عمومی و سازماندهی با انسجام تیمی وجود دارد، اما، بین آموزش فنی تنبیهی و تنبیه با انسجام تیمی، رابطه منفی و معناداری مشاهده می شود. علاوه براین، بین رفتارهای آموزش فنی اقتضایی اشتباه، تشویق عمومی، آموزش فنی عمومی، تقویت، روابط عمومی و حفظ کنترل با کارایی مشارکتی، رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، در حالی که رابطه میان رفتارهای تشویق اقتضایی مشروط به اشتباهو سازماندهی با کارایی مشارکتی، منفی و معنادار می باشد. بین کارایی مشارکتی با انسجام تیمی نیز ارتباط معناداری مشاهده می شود. به طورکلی، می توان گفت مربیان هاکی بانوان جهت ارتقای انسجام و کارایی بازیکنان می توانند رفتارهای مربیگری ذکر شده را در تیم های خود به کار گیرند.